Diaconie

Iedere gedoopte wordt geacht dienstbaar te worden aan anderen. Binnen de kerk wordt dit diaconie genoemd. In de normale wereld komen termen voor als solidariteit en (sociale)dienstverlening.

Vroeger richtte de hulp zich op zieken, armen, wezen en weduwen binnen Nederland, ook in de Armenwet van 1854 staat hulp van kerken en particulieren centraal. De Algemene bijstandswet van 1965 maakt hier een einde aan. Barmhartigheid, naastenliefde of liefdadigheid werd vanaf die tijd het recht op een bestaansminimum. Door de verzuiling van de Nederlandse maatschappij richten de meeste organisaties zich op hun eigen doelgroepen. Na de ontzuiling zijn de meeste organisaties of gefuseerd of zich gaan openstellen voor iedereen.

Tegenwoordig is het meer ontwikkelingssamenwerking, het milieu, vluchtelingenhulp en hulp aan ex-gedetineerden. Doordat de overheid steeds meer zich terugtrekt uit de verzorgingstaat komen er steeds meer doelgroepen voor de diaconie: verslaafden, prostituees en dak- en thuislozen.

De inkomsten voor diaconie komen veelal voort uit de giften van de parochianen welke worden geschonken tijdens de kerkdiensten, de collecte.

De werkgroepen zijn:

• PCI
• DSBA
• MOV
• VNB
• Bezoekgroep
• Vervoersdienst
• Serafim