Tuan Thanh Nguyen
pastoor
van Tuyllstraat 29
3829Ab Hooglanderveen
T 033 – 253 84 77
pastoortuan@katholiekamersfoort.nl
(vrij op maandag)
Profiel: Liturgie

 

Godservaringen bepaalden de koers

Pastoor Tuan Thanh Nguyen (1969) werkt in Amersfoort sinds 2009, de start van de samenwerkende parochies die heeft geleid tot de vorming van de parochie van Onze Lieve Vrouw van Amersfoort. Hij vertelt over zijn leven tot nu toe en de gebeurtenissen die hem hebben geholpen keuzes te maken.

Vietnam
Geboren in een dorp op ongeveer 100 km afstand van Saigon (nu Ho Chi Minhstad), maakte Tuan in 1975 de belegering en het verdrijven van de Amerikanen mee op zee. Toen het geweld was verstomd, ging de familie weer terug aan land. Vader, militair in “het oude regime”, werd naar een heropvoedingskamp gestuurd, maar als kind van een ex-militair had je heel weinig kans om een goede opleiding te krijgen. Bovendien was er het perspectief, dat je als 16/17 jarige moest gaan vechten in het leger. Reden voor Tuan’s ouders om mogelijkheden te zoeken hun zoon van 11 (met hun dochter van 15) naar het buitenland te laten vluchten. Het werd een vlucht in drie etappes: eerst met een klein bootje de rivier af, toen overstappen op een “grote” boot van 2½ bij 12 meter en dat met 133 personen. Vijf dagen en nachten verbleven ze op zee zonder eten en drinken.

“Ik was wel gedoopt, maar had geen bijzondere band met God, maar op een zeker moment had ik het gevoel, dat de boot waarop we zaten in die nacht zou zinken. Ik hield me stevig vast aan een grote dobber in de hoop in leven te blijven. Een neef die naast mij lag, zei dat dat geen zin had. Ik heb toen de dobber losgelaten en ben zelf in slaap gevallen. In mijn slaap zag ik mijzelf naar de zeebodem wegzinken. Tot mijn volkomen verbazing was ik er de volgende morgen nog. Ik heb (nog steeds) het gevoel dat God me die nacht heeft vastgehouden”. Uiteindelijk zijn ze door een schip van Nedlloyd opgepikt en werden ze naar een vluchtelingenkamp in Singapore gebracht. Na drie maanden kregen ze in december 1980 de toestemming om naar Nederland te komen. Behalve een moeder die tijdens de storm overboord was gevallen, had iedereen het avontuur overleefd.

Nederland
Na de eerste opvang in Lobith, kwam Tuan bij zijn oom en tante in Nieuwegein te wonen. Na de internationale schakelklas, waar hij zich de taal eigen maakte, bezocht hij een openbare school voor Voortgezet Onderwijs (want daar zaten zijn vrienden). Het was geen gemakkelijke tijd; hij miste zijn ouders en had heimwee. Hij heeft in een keer zijn Atheneumexamen gedaan. “De exacte vakken waren mijn redding, want in talen was ik geen ster en het Nederlands is niet makkelijk voor iemand met Vietnamees als moedertaal. Ik wilde ook aanvankelijk in Delft gaan studeren bijvoorbeeld Lucht- en Ruimtebouwkunde. Bij de opendagen bleek dat die opleiding voor mij niet weggelegd was. Daar kreeg ik het gevoel dat ik iets moest gaan terug doen voor God en de mensen hier.

Tijdens bezinningsdagen met vrienden (heel toevallig waren die in Amersfoort) – ik zat toen in 5 vwo – kwam ik een priester tegen die aan mij vroeg of priester-worden iets mij zou zijn. Nadat het bekend werd voor de middelbare school slaagde, ben ik bij hem teruggekomen om nader te informeren over de priesteropleiding. Ik kwam er toen achter, dat er studiefinanciering bestond en dat je geen rijke ouders hoefde te hebben om zo’n opleiding te volgen. Mijn klasgenoten vonden die keus aan de ene kant verrassend, maar ook heel bijzonder. Ik was een gewone jongen, niet bijzonder vroom of zo. Ik heb mijn zus pas verteld van mijn plannen toen ik al begonnen was en mijn ouders in Vietnam hoorden het nog veel later, want brieven deden er wel een maand of zes over voordat ze aankwamen”.

tuan2

Theologie
De studie aan de Katholieke Universiteit en op de priesteropleiding verliep vlot, maar zo tegen het einde van mijn studie, met al die tentamens en de stress over mijn scriptie raakte ik in een dip. De consequentie van celibatair leven maakte me aan het twijfelen: zou ik dat leven wel aankunnen, zo alleen in een stille pastorie? Ik danste, ik deed aan sport ….

Op een keer ging ik naar de Augustinuskerk in Utrecht en zag daar hoog boven het altaar een verschijning en later op mijn kamer weer. Ik wist niet wat dat was. Vanaf die tijd heb ik altijd het gevoel dat er iemand bij mij is, waar ik ook ga of sta. Ik voelde me plotseling sterk genoeg om volledig voor het priesterschap te gaan en heb mijn studie kunnen afmaken en de priesterwijding ontvangen. 1999 was voor mij een bijzonder jaar.

Ik kom nog met regelmaat mensen tegen die een vergelijkbare ervaring hebben gehad en er zijn ook nogal wat boeken over gepubliceerd bijvoorbeeld “De verschijning van Christus in onze tijd” van Hans Stolp.

Het werk
bestaat voornamelijk uit eucharistievieringen voorbereiden en houden, cursussen volgen, studeren, bidden, veel gesprekken voeren met mensen, over beleidszaken, maar ook meer persoonlijke gesprekken. Ook vergaderen en preken voorbereiden zijn natuurlijk belangrijke onderdelen van mijn werk. Ik heb ervaren dat dat alleen goed gaat als ik ook fysiek en mentaal (door te bidden) goed voor mezelf zorg.

Het leukst vind ik het om met mensen samen op te trekken in het geloof. Mensen bij te staan, die vragen hebben en voel me erg aangesproken door de uitspraak van Jezus, waar Hij zegt “waar twee of drie verenigd zijn in Mijn naam, daar ben Ik in hun midden”. Ik vind het prettig om samen met anderen ons geloof te kunnen beleven en verdiepen en er te zijn voor mensen in voor- en tegenspoed. Laatst had ik nog een uitvaart van een net gepensioneerde 65-jarige, waarbij ik de nabestaanden echt weer hoop en vertrouwen heb kunnen geven.

Naast de kerkelijke bezigheden geniet ik ook erg van tennis (ik speel met een groep mannen competitie in Hooglanderveen) en zing Vietnamees popmuziek op mooie teksten. Verder ben ik dol op kamperen en reizen, meestal met een goede vriend. Ik ga binnenkort Vietnamees Nieuwjaar vieren met mijn ouders.

Veranderingen in de Kerk
Sinds mijn komst is er qua werk niet zo heel veel veranderd, wel qua organisatie. Er is nu veel meer variatie dan vroeger, maar toch voelen gelovigen zich vaak niet meer thuis in de kerk. Dat komt enerzijds wel degelijk doordat vertrouwde kerkgebouwen zijn gesloten, maar het is ook een voorbeeld van de tijdgeest. En vormgeven aan je geloof is niet meer vanzelfsprekend. Het is niet meer zoals vroeger, dat je elke zondag naar de kerk ging, dat je vanuit school naar de mis ging en dat je communie deed en werd gevormd. Alles is nu veel meer een bewuste keuze.

De bisschop kiest ervoor om een duidelijke lijn aan te houden en misschien een beetje te provoceren, maar als je wilt dat duidelijk wordt, dat je als katholieken iets toevoegt aan het bestaan van mensen, dan moet je een duidelijk profiel hebben. “Onze kracht zit in de sacramenten en de diaconie”. Diaconie zie ik ook als een soort sacrament, want door je dienstbaar te maken aan de medemens maak je het gezicht van Christus zichtbaar. Groeien in eenheid en verbondenheid (ondanks en dankzij onze verschillen) zie ik als onze belangrijkste uitdaging. Christus heeft Gods liefde zichtbaar gemaakt, nu wij nog. Ieder met zijn eigen talenten en mogelijkheden.