Over het Brandpunt

De kerk die er niet zou komen, kwam er toch - dat is onderhand wel gebleken. Maar waarom mocht Het Brandpunt er aanvankelijk niet komen? En hoe is het gebouw uiteindelijk toch gerealiseerd? Een kort overzicht.

De Raad van Kerken in Amersfoort had eind jaren tachtig besloten dat voor kerken geen ruimte meer was in de nieuwbouwwijken. Elders in Amersfoort en Hoogland waren immers al voldoende kerken. Bovendien was kerkbouw duur en leek de tijd rijp voor nieuwe vormen van kerk-zijn. De gemeente Amersfoort had derhalve geen grond voor kerkbouw gereserveerd.

Kerkleden die in Zielhorst neerstreken, betreurden dat. Zij waren eind 1989 oecumenische vieringen begonnen in basisschool De Zonnewijzer, maar voorzagen dat dit gebouw de groei van de kerkleden op den duur niet aan zou kunnen. De verhuizing naar Het Hooghe Landt College, in april 1989, veranderde daar weinig aan.

De kwestie werd aangeroerd in de kerkenraad van De Inham in Hoogland, die van mening was dat de vraag uit Zielhorst serieus genomen moest worden. J05 van Oord en Henk Broekhuizen kregen opdracht om aan de slag te gaan. Met natuurlijk als eerste vraag: hoe komen we in hemelsnaam aan bouwgrond? Is er nog wel een hoekje over voor ons?

katholieken van de Sint Martinuskerk uit voor de gezamenlijke bouwcommissie. De Martinusparochie zat niet echt te wachten op een nieuw kerkgebouw, maar waardeerde het initiatief van De Inham en zou op termijn ook wel gebruik willen maken van de kerk. De commissie onderhield vanaf het begin nauw contact met landelijke kerkelijke instanties.

In 1990 volgden peilingen onder kerkleden en wijkbewoners. Na inventarisatie van hun wensen kregen in 1992 drie architecten de vraag voorgelegd een gebouw te ontwerpen voor kerkelijk gebruik, maar ook voor de wijk.

Het zou laagdrempelig moeten zijn, gebruikersvriendelijk, onderhoudsarm, functioneel maar niet luxe, toegankelijk voor iedereen. Bovenal moest het de uitstraling van een herberg hebben en vooral niet van een kerk.

Architect Jan de Graaf uit Groningen kwam met het beste ontwerp. Bij de aannemers rolde Van Hoogevest uit de bus. Ondertussen werd naarstig gezocht naar financiële middelen om dit kerkgebouw van 2,7 miljoen gulden te realiseren. De landelijke protestantse kerken en het aartsbisdom leverden een fors deel, evenals De Inham en de Sint Martinusparochie. Met name de bijdragen van deze twee 'moederkerken', ook in menskracht, zijn nauwelijks te overschatten, weten mensen van het eerste uur.

Resteerde een bedrag van 300.000 gulden, dat door Zielhorst en Katten broek zelf opgehoest moest worden. Met enorme inzet en creativiteit zijn daar, onder leiding van Jan Sprong, wegen voor gezocht. Kerkleden zegden een derde van het bedrag meteen toe. Daarnaast leverden vier festiviteitenmarkten veel geld op, maar ook de symbolische verkoop van kerkstoelen en de handel in kerstbroden. Sponsortochten- en bomen, brievenacties, luchtballonnen, sportvliegtuigjes - alle wapens werden in de strijd gegooid.

1. De Tafel
2. De Drie Daken
3. Het Kruis
4. Het Mariabeeld
5. De Vleugel
6. Het Doopvont