Een paar seconden Kerst

In het jaar nul, in een decor van niets, bij mensen van niets, komt God naar de mensen. Het is de diepe betekenis van het geboorteverhaal van Jezus. Vanzelfsprekend is dat niet. De herders zijn gaan kijken in de stal. Ze zagen niets anders dan een weerloos kind. Maar ze hebben het verstaan als een teken van Gods nabijheid. Op die God vestigen zij voortaan hun vertrouwen. Zoals zovelen in de eeuwen na hen.
Indonesië, december 1943. Een interneringskamp van de Japanners. Tussen de barakken scharrelt een hongerig jongetje, op zoek naar voedsel. Hij vindt een klein stompje kaars. In plaats van de eetbare was meteen naar binnen te werken, steekt hij het stompje onder zijn kleren. Hij brengt het naar zijn moeder. Samen gebruiken ze het om in hun barak Kerstmis te vieren. Stiekem kaarsje aan. Iemand zegt: "Het licht scheen in de duisternis." Allen antwoorden: "En het duister heeft het licht niet overwonnen!" Kaarsje weer uit, viering voorbij. Een jaar later hetzelfde ritueel. Ieder jaar een paar seconden Kerst.
André van Boven