De mogelijkheid om te biechten bestaat nog steeds

In de film ‘Gran Torino’ (2008), geregisseerd door Clint Eastwood, zie je dat de hoofdrolspeler bij een priester gaat biechten. Veel mensen – o.a. mijn tennismaten en anderen die bij ons aan de stamtafel in het clubhuis aanschuiven – stellen mij regelmatig de vraag of er tegenwoordig nog gebiecht wordt. De meeste mensen gaan ervan uit dat dat allang afgeschaft is en verbazen zich erover dat dat nog gebeurt. Er staat geen lange rij meer voor de biechtstoel – in veel kerken wordt deze nu gebruikt om de stofzuiger, de bezems en de schoonmaakspullen in op te bergen – maar regelmatig krijg ik de vraag van mensen of zij bij mij kunnen biechten. In de Advent en de Veertigdagentijd wordt deze vraag vaker gesteld  dan anders.

Als priester vind ik de biecht afnemen een van de mooiste taken die ik mag doen. Hierdoor heb ik namelijk het gevoel dat ik met bevrijding bezig ben. Wij mensen kunnen dingen doen of laten, waardoor wij ons  jaren later nog bezwaard kunnen voelen. Je kunt dan de behoefte hebben om dat te uiten en met een ander te delen. In een biechtgesprek kun je in een situatie van honderd procent geheimhouding en vertrouwen je verhaal doen, uitspreken wat je hart bezwaart. Je kunt je daardoor opgelucht voelen. En door je verhaal te doen, kun je ook inzicht krijgen in je situatie. In bepaalde gevallen kun je verder met het advies of de reactie die je gegeven wordt. Last but not least: je mag dan weten dat jouw zonden door God vergeven worden en dat je daardoor een stap maakt in de verzoening met God, met een ander en met jezelf.

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die de biechtpraktijk in het verleden hebben meegemaakt, die dat als iets beklemmends hebben ervaren. Het ging toen in veel gevallen misschien meer om gebiecht te hebben dan om de verzoening met God, met elkaar en met jezelf. Één keer in de zoveel tijd moest je toen gaan biechten; mensen zeggen nog wel eens dat je iets verzinnen moest om iets te biechten te hebben. Ik kan mij goed voorstellen dat je het dan als een bevrijding ervaart als je het zo niet meer hoeft te doen.
Nu leven we in een tijd dat velen, met name jongeren, de biecht niet kennen – met de bevrijdende en heilzame kracht die dit sacrament, dat zijn oorsprong vindt in Jezus, met zich meebrengt. Daardoor zijn er mensen die misschien wel zouden willen biechten, maar ervoor schromen om dat te doen. Toen ik pas in Nederland kwam wonen, ging ik met lood in mijn schoenen naar de pastoor om te biechten. Ik kende namelijk de praktijk van het biechten hier niet. Gelukkig kon hij mij in een mum van tijd geruststellen. Tegenwoordig lukt het mij meestal binnen een minuut om degenen die komen biechten maar er niet vertrouwd mee zijn, hiermee bekend te laten zijn.

Overigens in 2012 gaan door de bezuiniging in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) naar verwachting 7000 banen verdwijnen. Het gevolg zal zijn dat er daardoor minder mensen van deze diensten gebruik kunnen maken, terwijl dat voor hen vaak broodnodig is.
Zelf ben ik van mening dat sommige verhalen die bij de GGZ gedaan worden, dat je die ook in een setting van de biecht kunt doen. Een huisarts in mijn vorige parochie vertelde mij namelijk, dat hij steeds meer verhalen te horen kreeg, waarvan hij dacht dat die meer bij een priester zouden thuishoren.

Het is misschien toch niet zo overbodig om te zeggen dat er bij een priester nog steeds gebiecht kan worden. Wie hiervan gebruik wil maken, is welkom om contact met een priester op te nemen. Het is mijn ervaring dat een biecht bevrijdend en heilzaam kan zijn. Een objectief voordeel kan ik hierbij noemen: er wordt daarna niets in rekening gebracht.

Pastoor Tuan T. Nguyen