Vormsel: je eigen keuze

Sinds een paar jaar benadrukken we bij de vormselvoorbereiding dat de vormelingen door het H. Vormsel hun eigen antwoord op hun doopsel geven. In de eerste jaren dat we dat deden troffen we nog wel eens ouders die vonden dat hun zoon of dochter daar niets over te zeggen had. Het Vormsel hoorde bij de geloofsopvoeding, en daarmee uit.
De vormselvoorbereiding maakt inderdaad deel uit van de geloofsopvoeding. Veel ouders kiezen er dan tegenwoordig ook voor om die voorbereiding aan hun kinderen te willen meegeven. Als je als kind zelf ‘ja’ mag zeggen op je doopsel, dan moet je wel weten waar je ‘ja’ of ‘nee’ tegen zegt. Dat kun je als ouder nog wel uitleggen aan een tiener.
Dat ‘ja’ of ‘nee’ zeggen mag de Vormeling in spe helemaal zelf doen. In overleg met, maar zonder druk van de ouders. Een sacrament moet immers in vrijheid ontvangen worden. In de laatste bijeenkomst vragen we de tieners of ze wel of niet hun Vormsel willen doen. Niet even tussen neus en lippen door, maar één voor één. Alle tieners vullen eerst zelf een verklaring in, waarin ze aangeven waarom ze wel of niet hun Vormsel doen.  Een enkele keer beslist een jongen of meisje niet mee te doen. Wanneer dat met een goede motivatie omkleed is, dwingt ook dat respect af.
Een paar jaar geleden deed een meisje tegen haar zin in mee met de vormselvoorbereiding. Haar moeder vond dat bij de geloofsopvoeding horen, en daarna mocht ze zelf kiezen. Ze verklaarde elke keer weer dat ze echt niet mee zou doen. Toen haar in de laatste bijeenkomst gevraagd werd om haar keuze en motivatie te geven, verbaasde ze iedereen door aan te geven tóch haar Vormsel te doen. Als motivatie gaf ze aan: “het is niet voor nu, het is voor later, dan heb ik God misschien nog wel eens nodig. Als ik nu nee zeg, dan schrijf ik Hem voor altijd af, en ik weet niet hoe de toekomst er uit ziet.” Met haar tienerwijsheid ontroerde ze de begeleiders, en maakte ze maar weer eens duidelijk dat de Geest waait waar zij wil!
Edith Vos