Eerste Heilige Communie

Eerste Heilige Communie, van hoogtepunt naar hoogtepunt
Na Pasen bereikt de drukte rond de Eerste Communie zijn hoogtepunt, of eigenlijk zijn vele hoogtepunten. In september zijn de planningen gemaakt, in oktober de kinderen uitgenodigd, in december de informatieavonden gehouden en in januari/februari werd van start gegaan.
7 zijn ze, of soms al 8, als de communicantjes van dit jaar voor de eerste keer binnenstappen in een zaaltje van een van onze kerken. Het is best spannend, al melden sommigen met een stalen gezicht dat ze er al alles van weten: het gaat om een feest, en je krijgt een cadeautje.
Elke les wordt er gezongen, geluisterd naar verhalen, de map wordt ingevuld en er wordt geoefend met het Onze Vader en een kruisje slaan. Voor wie dat nog nooit gedaan heeft, is dat laatste een hele klus. Welke hand, welke schouder eerst, maar … oefening baart kunst.
En dan komt de speurtocht in de kerk. Overal kijken, zelfs in de klerenkast van pastoor Tuan. We zoeken samen uit wat hij aan moet op hun feest: goud natuurlijk! En dan gaan we oefenen.
Hoe kom je aanlopen - handen gevouwen - , hoe maak je een bakje van je handen – schrijfhand onder - , wat zeg je na Lichaam van Christus: AMEN,  en na Bloed va Christus: AMEN. Dan met een echte (ongeconsacreerde) hostie dopen in onzichtbare wijn en in één keer in de mond. De meeste kinderen staan zo bol van de spanning dat ze al bijna op hun stoel terug zijn voordat de hostie goed en wel in de mond zit.

Maar wat doen ze hun best en wat doen ze het allemaal goed. Als ik vraag hoe ze het vonden zie ik stralende ogen, het is meegevallen! De reacties variëren tussen ‘best wel lekker’ en ‘eigenlijk smaakt het nergens naar’. Nu op naar de Eerste Communie, met geconsacreerde hosties, die daar bijzonder van worden, en misschien ook wel bijzonder gaan smaken. En de wijn erbij, dan wordt het echt.  
Voor het zover is gaan ze nog oefenen hebben ze me beloofd, thuis in bed, of gewoon tussendoor, zodat het straks helemaal vanzelf gaat.

Nu eerst de viering van vergeving, waar we nadenken over wat beter kan (en waar we onszelf een rode kaart voor geven), én over waar we trots op zijn (daar geven we onszelf een ‘duim’ voor).  En dan zijn ze er, wat de kerk betreft, echt helemaal klaar voor.

Ziet u de komende tijd een 7 jarige wat ingewikkeld met zijn handen doen, en hoort u ‘schijfhand onder’ fluisteren, dan begrijpt u: hier wordt geoefend voor de grote dag!

 

We nodigen u allemaal uit om het mee te komen maken, de komende maanden in één van de zes Eerste Communie Vieringen.


Edith Vos

Naar het overzicht van columns van leden van het pastoraal team