Op weg

“Mensen van de weg”, zo noemden de eerste christenen zich. We zijn nog steeds op weg. Op weg naar Gods toekomst. Wat deze toekomst hier in Amersfoort brengen moge, weten we niet. Maar we kunnen ons er wel zo goed mogelijk op voorbereiden. Dat proberen we met zoveel mogelijk mensen te doen. Niet alleen met het pastoraal team en het parochiebestuur, maar ook met de locale teams. En die laatsten betrekken er hun achterban, de parochianen, bij.
 
Wij hier in Amersfoort zijn natuurlijk niet de enigen die zich druk maken om de kerk van de toekomst. In het Franse bisdom Poitiers bijvoorbeeld, onder bisschoppen Rozier en Rouet, doet men dat ook. Er is in 2009 een boekje over verschenen: “Wat zal er nu van ons worden, bisschop?”

In het bisdom Poitiers heeft men de locale gemeenschap centraal gesteld. Dáár wordt het christelijk leven gevierd, beleefd en doorgegeven. Zo’n locale gemeenschap wordt door de bisschop ingesteld en de verantwoordelijken worden door hem gezonden. Maar de vraag moet van onderop komen. Iedere gemeenschap kan als locale gemeenschap worden erkend mits aan 5 voorwaarden is voldaan. Er is een verantwoordelijke nodig om het geloof te onderwijzen, om het gebed te verzekeren, om de caritas te beoefenen, om de materiële zorg op te nemen en om deze ploeg te leiden en de gemeenschap naar buiten toe te vertegenwoordigen. De eerste 3 worden geroepen, de laatste 2 gekozen. Deze 5 mensen worden aangesteld voor 3 jaar en hun mandaat is eenmaal hernieuwbaar. Verschillende locale gemeenschappen samen vormen een pastorale eenheid, die een pastoraal team van 3 tot 5 personen (priesters, diakens, pastoraal werk(st)ers) kent. De priester heeft hierbij als taak elk weekend voor te gaan in enkele eucharistievieringen. Op de andere plaatsen is er een gebedsviering.

Bisschop Rouet wijst op de grenzen aan het laten fuseren van parochies tot steeds grotere parochies. Dat “verenigt slechts de overtuigden, zij die reeds tot de levende kring van de Kerk behoren. (…) Centralisering verzwakt de periferie. Zij die tot het midden behoren, voelen zich daar ongetwijfeld goed. Maar hoe zit het met de anderen? Het is als met een uitverkochte voorstelling: er komt niemand meer bij. Wie zijn geloof wil leven, moet naar buiten treden”.

Hier in Amersfoort zoeken we manieren om niet alleen te blijven doen wat we altijd al deden, maar ook nieuwe, creatieve wegen te bewandelen om naar buiten te treden.

Waar bisschop Rouet telkens op wijst, is dat niemand moet denken alles zelf te moeten doen: betrek anderen erbij, vraag anderen erbij. Elk van de leden van het locale team, schrijft hij, “heeft de missie mensen te roepen om met hem of haar samen te werken. Op deze manier breidt zich in een Kerk die roept, omdat ze zelf geroepen is, een cultuur van het roepen uit”. Hij vestigt de aandacht op de kring van mensen om de actief betrokken parochianen heen, waarvan er velen zelf niet praktiserend zijn. Deze mensen “zijn bereid op de een of andere manier mee aan te pakken en wachten er vaak slechts op, dat de Kerk iets van hen vraagt. Daar opent zich een apostolische dimensie die meer oplevert, is de ervaring, dan je van te voren kunt bedenken”.

We proberen in Amersfoort dat laatste te bereiken met het project Verborgen Talent. Daarbij gaat een locale gemeenschap op zoek naar mensen met talenten, mensen die wellicht bereid gevonden kunnen worden hun talent een tijdje in te zetten voor die gemeenschap.

Guus Timmerman,
pastoraal werker

Naar het overzicht van columns van leden van het pastoraal team