Ellen Hogema
pastoraal werker diaconie

T 06 – 22 49 93 26
E diaconie@katholiekamersfoort.nl

(vrij op vrijdag)

Ellen Hogema draagt diaconie in hart en handen

‘Diaconie is geloven’

Vluchtelingen, armoede, eenzaamheid: diaconie is overal. En dus moet Ellen Hogema overal zijn. Om te inspireren, te verbinden en te realiseren. Ellen Hogema kan een fors deel van haar werkweek besteden aan het coördineren en ondersteunen van het diaconale werk in onze parochie. Maar zelf is ze er haar hele werkzame leven al mee bezig: onder andere in het bisdom Groningen-Leeuwarden en het Utrechter jongerenpastoraat. ‘Ik wil iets terugdoen voor wat ik heb gekregen’, legt ze uit. ‘Dat klinkt misschien wat hoogdravend, maar ik bedoel het heel praktisch. Het verbinden van hart en ziel enerzijds en de helpende hand anderzijds is de dagelijkse uitdaging van diaconaal werk. Het is in essentie heel simpel: er voor elkaar zijn als het even tegenzit. Dat heeft vaak een hele praktische en uitvoerende kant, bijvoorbeeld armoedebestrijding. Dat is een project dat we samen met de protestantse kerken in Amersfoort hebben opgepakt. Binnen onze parochie is de H. Geest aangewezen als Wijkherberg en hebben we twee inloophuizen. Binnen deze initiatieven doen heel veel mensen heel zinvol werk voor heel veel andere mensen. Maar diaconie is méér dan handen-uit-de-mouwen.’

Verdiepen en verbreden
Wat Ellen betreft is diaconie zichtbaar in veel meer activiteiten van de kerk dan die, die alleen als zodanig worden benoemd: ‘Je leert en voelt je geloof in diaconie en in die zin is diaconie geen uitvloeisel van geloven, maar is geloof. De spirituele kant van diaconie trekt me ook erg aan, ik ben van nature een erg inhoudelijk persoon en deze kant van het onderwerp probeer ik dan ook altijd te verbinden aan de praktische kant. Daarnaast heb ik als ambitie om diaconie te verdiepen en te verbreden. Het zou prachtig zijn als in 2020 alle gemeenschappen binnen onze parochie een zichtbaar diaconaal leven hebben als integraal onderdeel van hun werk en hun beleving. Als dat is bereikt, is mijn missie geslaagd’.

Keuzekerk
Als lid van het pastoraal team heeft Ellen sinds al veel extra werk kunnen verzetten. ‘Maar ook en vooral heb ik gezien hoeveel werk er al wordt gedaan. Het wordt niet altijd als diaconaal werk benoemd, maar dat is het vaak wel. Diaconie binnen OLvA gebeurt soms wat onzichtbaar. Dat heeft geen enkele invloed op de effectiviteit van het werk, maar het is soms jammer dat zo weinig mensen zien wat er allemaal aan mooie dingen gebeurt. Ik zie het zeker als een van mijn taken om die zichtbaarheid te vergroten. Zeker ook met mensen buiten onze parochie, mensen uit andere kerken en religies. En ook met al die mensen in Amersfoort die bij niet-kerkelijke organisaties werken. Ik denk dat dit helpt om het gevoel van gezamenlijkheid en gemeenschapszin te vergroten. De hedendaagse kerk heeft dat ook nodig. Vroeger was het eenvoudig: je was katholiek en je hoorde erbij. Je wist ook dat de gemeenschap voorrang had. Tegenwoordig is dat anders. We zijn een keuzekerk geworden. Dit betekent dat mensen heel bewust kiezen, hun geloof intensief beleven en vaak actief meedoen. Maar over het algemeen wordt de kerk niet meer ervaren als een plek om ook maatschappelijk betrokken te zijn. En dat betekent dat we extra hard moeten werken om het gemeenschappelijke gevoel dat vroeger zo vanzelfsprekend was, te vinden en te behouden. Ook dat is diaconie.’